آهنگ موج مهستی
متن آهنگ موج مهستی
منم آن موج بی ارامو سر کش که سرگردان به دریای فریبم
مرا دیگر رفیق و هم دمی نیست به شهر نابسامانی غریقم
با غرورو باشتاب بر سینه ی نرم اب
دیوانه ای خزیدم در غایته خود خواهی
در انبوه سیاهی جز خود نمی شنیدم
خروشان و بسته چشم باکوله باری از خشم
می رفتم ازخشم خود دنیارو ویرانه سازم
در دفتر زندگی ازخود افسانه سازم
اما ازبازی زمان گمراه و غافل بودم
در اوجه پرواز هوای خواهش دل بودم
در سر نبود اندیشه ای جز فکره ویران گری
غافل من ازافسانه ی طوفان و ساحل بودم
موجم ولی خاموش و خسته بادسته خود در هم شکسته
اری من آن کوه غرورم درمانده و ازپا نشسته
پیچیده طوفان دروجودم شد پاره ازهم تار و پودم
در لحظه های واپسین پیک اجل امد مرا افتادم و ازپا نشستم
بی داد طوفان انچنان برسنگ ساحل زد مرا چون شیشه ای درهم شکستم
گفتم بخود ای موج سرگردان که اخر
بنگر به خود چه بوده ای اکنون چه هستی
حاصل چه بود از ان غرور بی دلیلت
آخر به دست صخره ی ساحل شکستی
موجم ولی خاموش و خسته بادست خود در هم شکسته
اری من آن کوه غرورم درمانده و ازپا نشسته